|
Oser Gmend
Guck amole, zwischa Wald ond Wiesa, zwischa Bückel, zwischa Roi, leit oser Gmend, wer wurd's net wissa, grad so wia a Edelstoi.
Häusla send do kloi ond butzig, haltet Hoirles scho seit alter Zeit. D'Stadttürm standet trutzig, ällas schea om's Münster leit.
Berg an Berg faßt wia Girlanda 's Goldschmiedsstädtle ei, gell, do ka mr au verstanda, d'Hoimet könnt net schöaner sei.
D'r Staufer hot vor langer Zeit an Gmend sein Gfalla gfonda, moint voller Fest zu seine Leut': Des machet mir zur Stadt do onta.
No hent se g'moisselt, g'mauert, d'r Parler nemmt diu Sach en d'Hend, daß älle Zeita überdauert, stellt's Münste'r mittla nei en Gmend.
No schlaget se aus Stoi Madonne, d'Fraua haltet fröhlich ihren Klatsch. Manches Päärle geit am Münsterbronna sich zom airschtemol en Batch.
S'Goldschmiedshandwerk blüahet fei, do geit's Broscha, Kelch ond Reng. Oft spickt d'Sonn zom Feaster rei, spielt mit em Gold a weng.
Gold ond Silber machet mächtig, mancher Becher füllet sich mit Wei. Nergeds isch a Fest so prächtig, wer möcht' do koi Gmender sei.
Send au bitterbaise Zeita eira komma oft noch Gmend, moin fast, doba könnt'des Oiner leida weil mir's no als Hoimat hent.
Achthondert Johr isch wacker g'schdanda, so lang isch scho seit d'r Täufe her, koi Wonde'r, wenn do bei de Gratulanta 's Geigerle von Gmend au wär.
Auf am Bänkle bleib i hocka, 's dustertet am Ende glei, hairet no, die Münsterglocka läutet scho da Sonntig rei.
D'r Parler isch am Hemmelsfenstr, hot's hehlings aufgmacht gschwend. Voller Freud' sieht er sei Münster, oser Hoimet, oser Gmend.
(Unbekannt)
|
|