Fuchzgerfescht


Dr Hans und d'Gretel von Hohdanga
sind asa jung mitnander ganga.
Aber's ist noch anderst komma,
se hond anand it krieagt, it gnomma.
Fascht dreissig Johr hond se sich it gseha,
jetzt soll's a Wiederseha geha.
Zum Fuchzgerfest sott aellas komma,
des wand dia zwoi au it versomma.
Dr Hans roist von dr Nordsee ra,
und d'Gretel kommt von Kanada.
Am Obed trudled aelle ei,
um achte rum, in d'"Rosa" nei.
Bei jedem geit's a gross Hallo,
jetzt grueass de Gott, jo kennst mi no?

Siu denkt:

Gwiess wohr, i hett en schier it kennt,
hott der Hans en dicka Grend,
a Glatze und an graua Bart,
fast wia en Aff so uff an Art.
En Ranza hott'r wia en Brui.
Dia Rothoorig ischt sicher Sui.
Au nix bsonders, will's me deucha.
Mit dera koenntest Voegel scheucha.

Er denkt:

Descht jo d'Gretel, lass me gau,
dia hot beigott, da Blos au glau
und ischt a fuerchtegs Trampeldier.
Dia wiegt en Zantner meh wia frueh'r
und ischt no so en Dergel gsei,
seinerzeit im Gsangverei,
wo mir hond no anand bussiert.
Aber's Maul lauft no wia gschmiert.
Der lange Lulatsch hinda da,
des ischt sicher ihr Ma.
Mit dem isch se uf Stuegert na
und spaeter uf Amerika.
Sieht au it aus wi a Millionaer,
meh wia wenn er Maurer waer.

Ma geit sich d'Hand, sait: "guet siehst aus!"
und gromet alte Bilder raus.
Mit "woisst no des?" und "woisst no sell?"
hot's des Festle noch vill z'schnell.
Schee isch gsei, ma hott sich troffa,
duet uf's Sechzgerfest noch hoffa,
und boide denked, wo se gand
wia guet, dass mir it gheired hand.

(Hermann Rehm)

<<<   zurueck   <<<