|
Kreizfidele Narra
Mancher Mensch kriagt gar it gnua, v'rgonnt sich Tag und Nacht koi Ruah, des hoechschte Glueck auf derra Welt, isch fier ihn des liabe Geld. Jedoch dr groeschte Reichtum, Leit, isch d'Gsundheit und Zufriedaheit. Was nuetzt dr d'Hosasaeck voll Geld, wenn dr d'Zeit zum Frohsei fehlt!
Des ganze Johr muescht nix wia schaffa, dr schtaerkschte Ochs ka's it v'rkrafta. Wird dem Rindvieh d'Arbet z'dumm: en Schwanz in d'Hoeh, da Buckel krumm. Do hilft koi Schlaga, koi V'rhandla, der Ochs bleibt, wo'n er isch, grad schtanda; "Kennsch di aus, I sag bloss Muh, und schlaues Menschle, was saischt du?"
Bisch doch eigschpannt, so wie d'Ochsa fascht, wenn d'it mol ausruahscht und mol lachscht. Bisch du it luschtig manchesmol, noch g'hoerscht au du in Ochsaschtall. Drum leischtet mir uns zur Fasnetszeit, a wengele a Gaud, a wengele a Freid. Spannt ma uns nochert au wieder vor da Karra: Heit jedenfalls sind mir kreizfidele Narra. |
|