Dr Stuahl



Neilich war i wirklich krank,
doch jetzt goht's besser, Gott sei Dank!
Also bin i glei zom Doktor nuff,
der schreibt mir ganz gewiss was uff!

Ebbes stemmt net mit meim Maga,
du i dann zom Doktor saga.
Es drückt mi ond zwickt mi, es isch kaum zom Ertraga,
ond i fühl mi von oba bis onta verschlaga.
Wenn i was ess, han i em Bauch so a Gewuhl.
"Jo", sagt dr Doktor, "bringe se morga am beschda ihr'n Stuhl.
Den muaß i seha, erscht dann kann i saga,
was et stemmt mit Ihrem Maga."

Dahoim betracht i di Stühl, lauter altmodische Denger,
noi, von dene ka i dem koine brenga.
So alte Stühl durchs Dorf zu traga,
was werdet do dia Leut wohl saga.
I werd mir vom Nachbar oin leiha,
dann brauch i mi wenigschtens et zu scheua.

Ganz stolz bin i tags druf zum Dorf oba naus,
überall gucket se neidisch zo de Fenschter raus.
Dr Doktor guckt me a als ob i se et älle hätt:
"Ihr'n Stuhl brauch i, verstanda se des et?"

I denk, jetzt hosch de ganz schee blamiert,
so ebbes merkt der glei, schtudiert isch schtudiert.
Der nächschte Dag bin i halt mit meim alta Schtuhl nuff,
dr Doktor sieht den Schtuhl ond reißt d'Auga uff.
I han denkt, jetzt schlägt er me uff mei Backe,
er schreit: "Jetzt red i deutsch, i brauch ihre Kacke!"

Hätt der Seckl mir des et glei saga kenna,
lässt der mi zwoimal mit de Schtühl nuff renna.
I han ihm no gsagt: "Herr Doktor, morga bring i's richtig."
Doch der sagt: "Et morga, des isch et so wichtig,
wenn se en drei Wocha wieder komma wolla,
i muaß mi erscht von Ihna erhola!"

"Guat", sag i, "des seh i au ei,
i breng des dann en drei Wocha vorbei."
Dia drei Wocha send rom, ond i mach me uff,
sag zum Vadder: "Heut goht's zom Doktor nuff.
Du gosch mit mir, des will i doch hoffa,
i trag die zwoi Eimer, ond du dia zwoi Koffer."

(Unbekannt)
<<<   zurueck   <<<