Dr Stuahl Neilich war i wirklich krank, doch jetzt goht's besser, Gott sei Dank! Also bin i glei zom Doktor nuff, der schreibt mir ganz gewiss was uff! Ebbes stemmt net mit meim Maga, du i dann zom Doktor saga. Es drückt mi ond zwickt mi, es isch kaum zom Ertraga, ond i fühl mi von oba bis onta verschlaga. Wenn i was ess, han i em Bauch so a Gewuhl. "Jo", sagt dr Doktor, "bringe se morga am beschda ihr'n Stuhl. Den muaß i seha, erscht dann kann i saga, was et stemmt mit Ihrem Maga." Dahoim betracht i di Stühl, lauter altmodische Denger, noi, von dene ka i dem koine brenga. So alte Stühl durchs Dorf zu traga, was werdet do dia Leut wohl saga. I werd mir vom Nachbar oin leiha, dann brauch i mi wenigschtens et zu scheua. Ganz stolz bin i tags druf zum Dorf oba naus, überall gucket se neidisch zo de Fenschter raus. Dr Doktor guckt me a als ob i se et älle hätt: "Ihr'n Stuhl brauch i, verstanda se des et?" I denk, jetzt hosch de ganz schee blamiert, so ebbes merkt der glei, schtudiert isch schtudiert. Der nächschte Dag bin i halt mit meim alta Schtuhl nuff, dr Doktor sieht den Schtuhl ond reißt d'Auga uff. I han denkt, jetzt schlägt er me uff mei Backe, er schreit: "Jetzt red i deutsch, i brauch ihre Kacke!" Hätt der Seckl mir des et glei saga kenna, lässt der mi zwoimal mit de Schtühl nuff renna. I han ihm no gsagt: "Herr Doktor, morga bring i's richtig." Doch der sagt: "Et morga, des isch et so wichtig, wenn se en drei Wocha wieder komma wolla, i muaß mi erscht von Ihna erhola!" "Guat", sag i, "des seh i au ei, i breng des dann en drei Wocha vorbei." Dia drei Wocha send rom, ond i mach me uff, sag zum Vadder: "Heut goht's zom Doktor nuff. Du gosch mit mir, des will i doch hoffa, i trag die zwoi Eimer, ond du dia zwoi Koffer." (Unbekannt) |
||
|
<<< zurueck <<< |
||