'D' Schnook


En Schnook isch i mei Wiiglas keit,
Menschenskind, hot mi des gfreit.
So isch recht, etz rueder,
du elend schtichligs Lueder.

Gell etz bisch verlore,
warum schtichsch me au a d Ohre.
I hon mer selber a d Ohre gschlage,
aber was soll i groß no sage,

glei druf am Kuecheteller
war'sch du au wieder schneller.
etz keisch du mir i de Wei,
so hot's halt möße sei.

Etz mosch gottsname schwimme,
und nochere Weile kasch denn nimme,
wie lang no, des isch offe,
no bisch nämlich versoffe!

Aber i halt mi etz zruck,
i trink it emol en Schluck,
kännt di am End verschlucke,
nei i will etz no gucke,

wie's du glei nimme verschnaufsch
und i mim Wii versaufsch.
Goht's Mensche a de Krage,
no dät mer do nu sage,

die meischte wäred's wisse:
"So, der hot s letscht Mol gschisse!"
Bi dir isch mir etz kumme:
Du Siech, du schtichsch mi numme!

I glaub, etz wirds dr z vill,
du bisch z mohl mäusleschtill,
und wie i des so sieh,
bisch du etz eifach hii.

Gell, i bi gemein,
i bin au it im Tierschutzverein.


(Walter Froehlich)
<<<   zurueck   <<<