|
'D' Schnook En Schnook isch i mei Wiiglas keit, Menschenskind, hot mi des gfreit. So isch recht, etz rueder, du elend schtichligs Lueder. Gell etz bisch verlore, warum schtichsch me au a d Ohre. I hon mer selber a d Ohre gschlage, aber was soll i groß no sage, glei druf am Kuecheteller war'sch du au wieder schneller. etz keisch du mir i de Wei, so hot's halt möße sei. Etz mosch gottsname schwimme, und nochere Weile kasch denn nimme, wie lang no, des isch offe, no bisch nämlich versoffe! Aber i halt mi etz zruck, i trink it emol en Schluck, kännt di am End verschlucke, nei i will etz no gucke, wie's du glei nimme verschnaufsch und i mim Wii versaufsch. Goht's Mensche a de Krage, no dät mer do nu sage, die meischte wäred's wisse: "So, der hot s letscht Mol gschisse!" Bi dir isch mir etz kumme: Du Siech, du schtichsch mi numme! I glaub, etz wirds dr z vill, du bisch z mohl mäusleschtill, und wie i des so sieh, bisch du etz eifach hii. Gell, i bi gemein, i bin au it im Tierschutzverein. (Walter Froehlich) |
||||
|
<<< zurueck <<< |
||||